Door Robert-Erik Lanting

Het terras is opgebouwd wanneer de eerste zonnestralen van de week doorbreken. Voor de goede orde, het is woensdagmiddag. De ‘overdekte’ ingang splijt de zonnestralen als het ware in tweeën, ze vallen om het terras heen. Maar het deert de mensen niet, het terras loopt langzaamaan vol. Een gezet echtpaar zetelen zich aan een zoeven vrijgekomen tafel. Mevrouw draagt witte teenslippers en een geruite jurk, de zomerse kleren zijn uit de kast. Meneer daarentegen steekt schril af tegen zijn vrouw met zijn stropdas en broekpak. Vreemde combinaties blijven bestaan. Ze bestuderen kort de omgeving en het eerste wat ze opvalt is een groepje jongeren die schreeuwend hun bestelling doen bij de bakker. Mevrouw maakt met een handgebaar duidelijk dat ze zich irriteert aan de jongens. Meneer haalt zijn schouders op, hij laat zijn rustige begin van de dag niet verpesten door het geschreeuw van de jeugd.

Bakker Gerard is de eigenaar van het schaduwterras. De serveerster van de bakker geeft tekst en uitleg. ,,Het terras staat hier in de schaduw, omdat we anders de tafels voor de ingang van de c1000 moeten zetten. En dat willen de mensen niet, omdat er veel jongeren komen bij de c1000.” Ze knikt met haar hoofd naar een opkomende stroom van Deltionstudenten. Het is rond twaalven. Twaalf uur pauzetijd; twaalf uur etenstijd. Een kleine honderd leerlingen wandelen al kletsend en schreeuwend het winkelcentrum binnen. ,,En de mensen willen toch graag rust als ze op het terras zitten”, vervolgt de serveerster. De c1000 wordt in korte tijd overspoeld, maar een kwartier later is het alweer wat rustiger. De chips en snoepvoorraad bij de c1000 is geplunderd. Een paar leerlingen zitten hun gekochte waar op te eten op het terras van Bakker Gerard. Maar dat is ‘geen punt’ volgens de serveerster.

Enkele tellen later komt de serveerster bij het echtpaar. Ze is een mooie dame met een zogeheten ‘lief koppie’. Meneer heeft de ogen niet in de broekzak zitten, want hij begint geanimeerd te vertellen tegen het meisje, met tussenpozen waarin hij moet lachen. Het is de lach van iemand met een zuurstoftekort. De serveerster knikt en lacht enigszins schaapachtig. Ze neemt de bestelling op en draaft met een driftige tred weer naar binnen. Nog enkele tellen later staan er twee dampende mokken koffie voor de neuzen van het stel. Genietend en rustig nippend drinken ze van de koffie. Het terras wordt even opgeschrikt door een dronken man die schreeuwend een fiets van het slot probeert te trekken. De serveerster komt even polshoogte nemen en even later krijgt ze steun van een motoragent. De dronkenman lijkt een vaste bekende te zijn, want de agent meldt hem glimlachend het winkelcentrum te verlaten. Nu de agent er toch is, hij maakt ook even een praatje met man die op een bankje zit. Ook een vaste bekende als we de enigszins betuttelende houding van de agent mogen geloven. De serveerster is blij met de agent, want ze ploft neer op een stoel om even een paar minuten pauze te nemen in de hitte. Eén van de voordelen van het schaduwterras.  

Het betreffende terras.

Enkele opvallende zaken:
- Een man die op een bankje zit, constant spugend
- Ruziemakende stelletjes
- Allerlei verschillende ‘aparte’ mensen, er valt veel te lachen
- Lekkere koffie
- Vloedgolf aan leerlingen elk uur
- Gezelligheid