Mijn koopje blijkt een kat in de zak te zijn. Na wat gegraai door de proppen papier waarmee de doos is gevuld blijkt dat er amper honderd modellen in zitten. Waar is de rest? Langzaam dringt het tot me door: de andere helft is nu waarschijnlijk bij een arme stakker die zich net zo belazert voelt als ik. Teleurstelling maakt plaats voor woede.

Terwijl ik probeer te bedenken hoe ik dit ga oplossen, doe ik in m’n hoofd allemaal dingen met de verkoper waar je heel lang tbs voor kan krijgen. Ik heb zijn naam en adres, wat me op zich genoeg mogelijkheden biedt om hem terug te pakken. Zal ik een dozijn pizza’s bij hem laten bezorgen? Of misschien wat liefde op bestelling?

Eerst maar eens zorgen dat deze huichelaar niet nog meer slachtoffers maakt. Na een paar klikken en wat vluchtige vingerbewegingen over m’n toetsenbord staan z’n gegevens op het web. Al snel stromen de reacties binnen en wordt het me duidelijk dat ik niet het eerste slachtoffer ben van deze oplichter. In elk geval lijkt het er steeds minder op dat ik nog iets van m’n centen terug ga zien.

Tot ik na een paar dagen ineens een opvallend mailtje ontving. Een mailtje van de moeder van de zwendelaar. Mama was zich de pleuris geschrokken toen ze bij toeval mijn uiting van onvrede op internet was tegengekomen. Zoonlief bleek een beetje de weg kwijt te zijn, maar ze verzekerde me dat alles opgelost zou worden.

Ik was sceptisch. Het was allemaal iets te mooi om waar te zijn. Toch had ik een week later, tegen alle verwachtingen in, mijn geld weer terug. En de modellen? Die mocht ik gewoon houden. Hulde aan mama die alles weer goed heeft gemaakt.