“Ik heb een Christine le Duc. Wat voor bh draag jij?”

Beschaamd geïnteresseerd gluur ik over de rand van m’n Sp!ts. Ik zit in de trein. Op de bank naast me zitten twee meisjes. Ik schat ze ongeveer vijftien, maar ze doen duidelijk hun best om er ouder uit te zien. Een plamuurlaag van make-up op het gezicht, donkere eyeliner en hakken zo hoog als de rokjes kort zijn.

“Ik heb een roze aan, met bloemetjes.”

Onopvallend probeer ik het gesprek te volgen.

“Gewaagd hoor. En wat voor slipje?”

“Weet niet, ‘k heb gewoon de eerste uit de kast gepakt die ik kon vinden.”

Nu klinkt er kortstondig een ondefinieerbaar geluid. Het is een soort gilletje dat in één hoge toon zowel verbazing als afschuw tot uitdrukking brengt.

“Altijd zorgen dat je een passend setje draagt, doos! Niet van boven bont en van onder stront! Hoe doe je dat dan tijdens het omkleden bij fitness? Dan sta je voor gek!”

Via de weerspiegeling in het raam gluur ik naar de boezem van het meisje dat het allemaal zo goed weet. Ik moet grinniken. Ze heeft nog veel te weinig om zich überhaupt druk over te maken.

“Stel je voor dat je een ongeluk krijgt en ze knopen je kleren open. Of Justin Bieber komt langs en hij wil met je naar bed. Je moet op alles voorbereid zijn!”

Ik denk: als Justin je de kleren van het lijf rukt en vervolgens modetechnische kritiek gaat geven, is hij zonder meer een homo.

Een jongedame die volgens mij geen enkele band met de meiden heeft begint zich in het gesprek te mengen. Zo eentje die op een leeftijd is dat ze juist haar best doet om er jónger uit te zien dan ze is.

“Ik zorg dat ik tijdens het winkelen al mooie combinaties koop. Dan weet ik zeker dat m’n ondergoed bij elkaar past.”

“Dus telkens als je een bh koopt, neem je ook een slipje dat daarbij past?”

Ik bedenk me dat ik niet eens weet welke kleur mijn boxer heeft.

“Ja, twee dan hè!”

Hoe ik mijn hersenen ook pijnig, ik heb echt totaal niet op de kleur gelet toen ik vanmorgen de kledingkast plunderde.

“Twee slipjes?”

“Ja, een bh draag je toch veel langer dan een slipje.”

“Da’s waar.”

Kleine eyeopener voor ondergetekende. Dat wist ik niet. Maar ja, ik ben dan ook geen vrouw.

“Hoe vaak trek jij dan een schone bh aan?”

“Na vier of vijf dagen.”

Opnieuw het gilletje.

“Iel! Wat ranzig. Ik doe om de dag een schone aan.”

“Waarom? Je zweet daar toch helemaal niet? Borsten zijn nu eenmaal veel schoner dan een kutje.”

En dan klinkt er schoolmeisjesgegiechel dat mijn schatting over hun leeftijd met minstens de helft naar beneden toe doet bijstellen.

“Daarom draag ik sowieso geen lichte tinten,” begint de derde. “Dat kan doorlekken.”

“En dan dus ook helemaal nooit roze of witte bh’s?”

Doorlekken? De rest van het gesprek wíl ik niet meer horen. En ik begin met de jongen tegenover me over de kansen van Oranje op het EK.

Wat hebben wij mannen toch een makkelijk leven.