Met een stanleymes snij ik voorzichtig het plakband door. Op het moment dat ik met bonzend hart de doos open voel ik me als een kind op sinterklaasavond. Modelbouw is een dure hobby, maar dankzij Marktplaats weet ik het toch enigszins betaalbaar te houden. 225 modellen voor slechts honderd euro, daar zeg ik geen nee tegen.

Ik sta te wachten totdat de deuren worden geopend van de Voedselbank. Naast mij staat een vrouw. In een razend tempo tikt ze een sms’je op haar iPhone. Even schoot de vraag door mijn hoofd hoe ze aan die iPhone is gekomen. Even stond ik verstijfd van verontwaardiging. Direct daarna realiseerde ik me dat het een ongegrond vooroordeel was. Hoe kan ik dat toch denken?

Oranje vlaggetjes hangen, de V-dress van Bavaria is allang uitverkocht en kinderen verzamelen als hongerige leeuwen de geliefde geluksvogeltjes naast de supermarkt. Nederland heeft zin in het Europees Kampioenschap voetbal. Ik ook. Bij mij kan bij zo’n groot voetbaltoernooi een EK-poule niet ontbreken. Maar de vraag is iedere keer weer : Hoe ver laat ik de Hollandse voetballers komen?

Er zijn twee soorten zeikerds. Mensen die zeiken over alles en nog wat, en mensen die zeiken over zeikerds. Ik behoor in de laatste categorie. Ik wind me, onnodig en soms ook heerlijk nodig, op over zeikerds.

'Wil jij ook een nummertje?' vraagt een van de vrijwilligers. Ik kijk om me heen om te zien of hij mij bedoelt en dat blijkt toch echt zo. Ik bedank hem maar ik hoef geen nummertje ik ben hier als journalist en niet als cliënt. Zie ik eruit alsof ik hier ben om een pakket op te halen?

Gratis Dagblad De Pers is kassiewijlen. Teruglopende reclame inkomsten deden eigenaar Marcel Boekhoorn ertoe besluiten er de stekker uit te trekken. Mede-oprichter en directeur-uitgever Ben Rogmans noemde de beslissing om te stoppen met het blad “ongelooflijk verdrietig maar ook begrijpelijk”. En ik?

Er was eens... een stad aan de IJssel in Overijssel waar het heel het jaar feest was. De stad Zwolle viert in 2012 de verjaardag van Assepoester, Repelsteeltje en Sneeuwwitje.

Toen ik nog als kleine jongen naar de basisschool fietste, kwam ik hem elke maandag en donderdag tegen: de man met de rode klompen. Gekleed in een blauwe overall en met een schoffel onder zijn arm fietsten we langs elkaar heen. “Moi!”, schreeuwde hij terwijl hij zijn wijsvinger in de lucht stak. Verlegen mompelde ik altijd ‘hoi’ terug en fietste snel verder naar school.

Het aanrecht is allang niet meer het enige recht van de vrouw. Ze is inmiddels gelijkwaardig aan de man, op het inkomen na. De vrouw heeft zelfs haar eigen Internationale Vrouwendag. De moderne man daarentegen heeft geen eigen dag en lijkt steeds vrouwelijker te worden. Wat betekent deze situatie voor hem? Krijgt hij uiteindelijk een Internationale Draagvaderdag?

      1reactie(s)